شعر رزق ما آيد به پاى ميهمان از خوانِ غيب * ميزبانِ ماست هر كس مىشود مهمان ما ( صائب ) شعر فكر شنبه ، تلخ دارد جمعهء اطفال را * عشرتِ امروز ، بىانديشهء فردا خوش است ( صائب ) شعر عيب عُريانى ما را حق چو پوشد در كفن * بر نمىدارد ز كار ما به محشر ، پرده را ( كليم كاشانى ) شعر ما ز آغاز و ز انجام جهانْ بىخبريم * اوّل و آخر اين كهنه كتاب ، افتاده است ( كليم كاشانى ) أحاديث جيّاد في ذمّ الدنيا 1 . إذا تخلّى المؤمن من الدنيا سما و وجد حلاوة حبّ اللَّه - تعالى - . « 1 » 2 . من صفت له دنياه فاتّهمه في دينه . « 2 » بيان : فإنّه قليل الاتّفاق ، فيمن يواظب حاله و يتّقى في دينه و كثير الاتّفاق ، فيمن لا يبالى بدينه فيورث الريبه في قلوب الناس و الاتّهام بهذا المقدار .

--> ( 1 ) . هرگاه مؤمن از دنيادوستى آزاد شود ، و الا مىگردد و شيرينى دوستى خدا را درمىيابد . ( التحفة السنية ( مخطوط ) ، ص 60 ؛ الكافي ، ج 2 ، ص 130 ) . ( 2 ) . هر كه در دنيا آسوده و بيدرد و رنج باشد ، در دينداريش شك و ترديد كن [ زيرا امتحانات الهى ، ناگوار است ] . توضيح : هر كه مراقب حال خويش است و در دينش پارسايى و پروا دارد ، كمتر در آسودگى است . امّا هر كه به دينش اهميّت نمىدهد ، بسيار پيش مىآيد كه در آسايش باشد ؛ در نتيجه در دل مردمان شك و ترديد به وجود مىآيد و بدين مقدار بايستى مورد بدگمانى قرار گيرد . ( الأمالي ( الشيخ الطوسى ) ، ص 280 ؛ بحار الأنوار ، ج 70 ، ص 98 ) .